sociaal ondernemen, verbetering door verandering
Boek over armoede: nu bestellen of sponsoren zodat het gedrukt kan worden!
Jan Razenberg heeft samen met anderen die zich druk maken over de armoede een boek geschreven over armoede in Nederland: "Dit is mijn stem tegen armoede". Het boek kan gedrukt worden bij voldoende voorinschrijvingen. Opbrengst komt geheel ten goede aan de voedselbanken in Nederland.
Het boek is tot stand gekomen na een publieke oproep, waarop honderden mensen reageerden. Het bevat zo'n driehonderd verhalen van mensen die in Nederland armoede ervaren of het om zich heen zien en er iets aan willen doen. Wil je er aan meewerken dat dit boek verschijnt? Er zijn voorinschrijvingen nodig om de drukkosten te betalen. Maak 23 euro over op 677638817 t.n.v. J.C.A. Razenberg te Rhenen. Vermeld duidelijk je naam en adres en het boek wordt zodra het gedrukt is bij je thuisbezorgd.
Hieronder voorproefjes van het boek en de oproep van initiatiefnemer Jan Razenberg, die nog bedrijven zoekt om het boek te sponsoren.
___________________________________________
Rhenen, 16 oktober 2008
Betreft: Boek over armoede in Nederland.
Geachte Mevrouw, Mijnheer,
Mijn naam is Jan C.A. Razenberg. Ik ben auteur van een aantal boeken en initiatiefnemer van het boek: DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE
Uitgebreide informatie over mij kunt u desgewenst vinden op mijn website: www.janrazenberg.nl
Omdat ik in mijn dagelijks leven steeds vaker werd geconfronteerd met veelal verborgen armoede in Nederland, heb ik in april van dit jaar een oproep op internet geplaatst met de vraag of mensen, die armoede van dichtbij kennen, hun ervaringen op papier wilden zetten voor een boek over armoede in Nederland.
Binnen drie maanden was de oproep bezocht door ruim 20.000 mensen en nu, een half jaar later, ligt er een manuscript van 400 boekpagina's, met ruim driehonderd veelal hartverscheurende verhalen over armoede in Nederland.
Bijgaand treft u enkele previews uit het boek aan.
In de oorspronkelijke oproep, die u in bijgaand voorwoord aantreft, heb ik aangegeven dat het boek zal worden aangeboden aan de leden van het Koninklijk Huis, de leden van de Regering, de leden van de Tweede Kamer en alle landelijke media.
Noch de schrijvers, noch ikzelf verdienen iets aan het boek. De opbrengsten komen ten goede aan de voedselbanken in Nederland.
Ik richt me tot u met de vraag of u interesse heeft om, met als tegenprestatie een bedrijfsnaamvermelding in het boek, een aantal exemplaren af te nemen, dan wel anderszins het project financieel te steunen en daarmee een bijdrage te leveren aan een verdere maatschappelijke bewustwording van de veelal verborgen armoede in Nederland en door de afname van boeken bovendien de helaas nog noodzakelijke voedselbanken een steuntje in de rug te geven. Met enkele bedrijven ben ik in overleg om het boek toe te voegen aan het kerstpakket voor medewerk-st-ers en/of relaties. Ik wil u vragen om dat ook te overwegen.
Voor eventueel gewenste aanvullende informatie of voor het maken van een afspraak, kunt u me dagelijks bereiken onder telefoon nummer: 06.1207.6882 of mailen naar: info@janrazenberg.nl
Vriendelijke groet,
Jan C.A. Razenberg,
Zwarteweg 11, 3911 AP Rhenen
____________________________________________
VOORWOORD EN PREVIEWS UIT HET BOEK
'DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE':
Begin april 2008 heb ik op internet de hierna volgende oproep peplaatst:
Laatst ging ik, na eerst mijn boodschappen gedaan te hebben, onverwacht bij een vriend op bezoek. Hij schrok. ‘Ik heb niks in huis!’ Ik lachte. ‘Mijn auto ligt vol!’ Zijn ogen begonnen te glanzen toen ik het kofferdeksel van mijn auto opende. Hij liep snel terug naar binnen. Toen ik even later met zes puddingbroodjes binnenkwam, brak hij. ‘Wat is er man?’ Hij zei niets. Ik pakte hem vast. ‘Vertel nou joh!’ Hij liep naar de keuken en opende de deur van de koelkast. Behalve een pak melk was hij leeg. ‘Nee hè! Je hebt geen geld.’ Ik wilde vragen hoe dat kwam, maar wist bijtijds mijn woorden in te slikken. ‘Verdomme man!’ We hebben tien minuten zonder woorden in de keuken gestaan. ‘Waarom dacht je dat ik altijd een smoes had als jullie me vroegen om iets te gaan drinken?’ vroeg hij terwijl we naar de kamer liepen. In de auto terug naar huis heb ik als een gek gevloekt. Shit! En ik heb niets gezien. Verdomme nog aan toe! En ik maar ach en wee roepen als ik iets over armoede op tv zie. Onlangs hoorde ik dat het inkomen van onze topbestuurders vorig jaar met ruim twintig procent was gestegen en dat van de gemiddelde Nederlander met twee procent.
DIT IS MIJN STEM TEGEN ARMOEDE
Armoede is vlakbij. Als je het eenmaal gezien hebt, blijf je het zien. Overal! Ook bij jou in de straat. Ik dacht dat ik sociaal was, maar ik zag het niet. Toen onze minister president onlangs door een journaliste werd gevraagd: ‘Maar waarom zijn er dan voedselbanken?’ antwoordde hij: ‘Ach mevrouw, weet u, het valt eigenlijk wel mee.!’
Onze politici moeten, net als ik en velen met mij, wakker geschud worden.
Dat wakker schudden, dat doen we samen. Wij gaan met honderden mensen een boek schrijven over armoede in Nederland.
Dat boek krijgt als titel:
DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE
Binnen drie maanden hadden 20.000 mensen mijn speciaal hiervoor geopende sites bij www.hyves.nl bezocht. Van deze bezoekers hebben ruim 2.500 personen zich aangesloten, van wie ruim 300 mensen een bijdrage voor dit boek hebben geschreven. Behoudens kleine tekstuele aanpassingen, inkortingen en spellingscorrecties zijn de teksten ongecensureerd geplaatst.
Ieder van jullie zal beseffen dat er, bij het leven horend, altijd verschillen tussen arm en rijk zullen zijn en blijven, maar als je het op kunt brengen om de soms hartverscheurende persoonlijke verhalen in dit boek te lezen, krab je net als ik wellicht een keer achter je oren.
Net als waarschijnlijk velen van jullie, wist ik het wel, maar dat het zo erg was, heb ik vooraf niet kunnen bedenken. Armoede in Nederland blijkt zich vooral achter gesloten deuren af te spelen. Wat dat voor deze mensen betekent, kun je in dit boek lezen, zoals je ook kunt lezen dat het om de dooie dood niet zo is dat het veelal eigen schuld dikke bult is. Als je hierover hebt gelezen zul je jezelf in het vervolg wellicht opnieuw achter je oren krabben als mensen zo over armoede in Nederland praten.
Dit boek is bedoeld voor hen die denken dat het anno 2008 wel meevalt met de armoede in Nederland en voor degenen die politiek, maatschappelijk, economisch of op een andere manier iets kunnen veranderen aan de groeiende disbalans tussen arm en rijk in Nederland.
Bijna alle schrijvers van het boek vonden het een grote stap om hun verhaal met naam en toenaam te vertellen. Toen ik een van hen, ergens halverwege de rit, vertelde over de twijfels die ik soms had of het boek wel effect zou hebben, zei ze:
‘Bestuurders en politici in Nederland weten niet wat armoede hier in de praktijk betekent Jan. Ze zwijgen erover en áls ze erover praten, lijken het wel mensen uit een andere wereld die totaal geen idee hebben over wat het is om met twee of drie kinderen van 30 of 40 euro per week je boodschappen te moeten doen. Het wordt tijd dat iedereen weet wat het in de praktijk betekent als je arm bent in dit zogenaamde rijke landje. Stuur het maar naar de hoge heren, dan kunnen ze nooit meer zeggen: ‘Ach mevrouw, het valt wel mee!’
Zoals jullie zullen begrijpen, heb ik de verhalen inmiddels meerdere keren gelezen en geloof me, ze zijn diep doorgedrongen. Meer dan ooit heb ik respect gekregen voor mensen die, veelal de wanhoop nabij, telkens opnieuw de touwtjes aan elkaar moeten knopen.
Dit confronterende boek met ruim driehonderd vaak hartverscheurende persoonlijke verhalen over armoede in Nederland in 2008, wordt aangeboden aan de leden van ons Koninklijk Huis, de leden van de Regering, de leden van de Tweede Kamer en aan een groot aantal landelijke kranten en tv programma’s.
Laten we hopen dat ook zei nog eens achter hun oren zullen krabben als ze het boek hebben gelezen en daarna aan de slag gaan om de groeiende kloof tussen arm en rijk in Nederland bespreekbaar te maken en te dichten.
Jan C.A. Razenberg, auteur
____________________________________________
PREVIEWS:
Alie Oehlenschlager, Franeker
Ik keek naar de twee gouden ringen die me zo dierbaar waren. Geërfd van mijn tante. Het ging me erg aan het hart, maar ik had mijn besluit genomen. De honger die mijn kinderen en ikzelf hadden, was belangrijker op dat moment. Ik was die ochtend bij de sociale dienst in Leeuwarden geweest en had om een voorschot gevraagd. Het antwoord was: Zolang uw uitkering niet rond is, kunt u ook geen voorschot krijgen. Ik zei: Als de uitkering rond is, hoef ik geen voorschot meer. Maar de man was niet voor rede vatbaar. Ik moest aan geld zien te komen. De koelkast was leeg en ik had al dagen pannenkoeken gebakken, dat was het enige, wat meel, maar nu was het ook bijna op. Dus stapte ik de juwelier in en vroeg of hij de ringen wilde kopen. Hij noemde een belachelijk bedragje. Ik wist dat ze meer waard waren, maar ik ging akkoord, graaide het geld uit zijn hand en snelde naar de supermarkt. Toen de kinderen thuiskwamen, kon ik ze een lekkere maaltijd klaar zetten. De jongste van zeven trok de koelkast open en riep: ‘Oh mama, er zit allemaal eten in!’ 's Avonds zat ik alleen op de bank en keek naar mijn handen. Ze leken kaal. Er rolde een traan over mijn wang. Morgen, dacht ik, dan ga ik weer naar de sociale dienst en ga ik niet eerder weg voor ik geld heb. En dat heb ik gedaan, ik ben boos geworden. Weer wilden ze me met een kluitje in het riet sturen. ‘Dan ga ik het nu stelen!’ zei ik. Met deze woorden verliet ik het pand, liep de dichtstbijzijnde winkel in. Ik pakte lukraak en zo opvallend mogelijk boodschappen en liep gewoon langs de kassa. Ik werd natuurlijk aangehouden, maar dat was mijn hele opzet. ‘Haal de politie maar!’ zei ik. Dat gebeurde ook. ‘Ik heb zeven kinderen die moeten eten,’ zei ik tegen de politie ‘en ik krijg geen voorschot.’ Mijn uitkering is nog niet rond, bel ze maar op’ en dat deden ze ook. ‘Wat had jij gedaan?’ vroeg ik die agent. ‘Precies hetzelfde!’ zei hij. Het had effect. De volgende dag kon ik een voorschot halen.
Anna van Dijk-Meertens, Veendam
Een paar jaar terug, het was op een mooie dag in de zomer, terwijl ik lekker een appeltje at, zat ik te genieten van de warme zonnestralen. In de verte hoorde ik kinderstemmen die genoten van een zwembadje dat hun moeder voor hen in de tuin had neergezet. Terwijl ik mijmerend aan mijn kindertijd dacht en hoe fijn het toch wel is om een kind te zijn, gooide ik argeloos mijn klokhuis zomaar op straat. Het belandde aan de andere kant in de goot. Mij ineens bewust van wat ik aan het doen was, stond ik op om het klokhuis weer netjes op te pakken. Plots kwam er een klein meisje aan van de overkant. Ik herkende haar als mijn overbuurmeisje dat vaak nogal teruggetrokken overkwam. Terwijl ik op weg was naar mijn weggegooide klokhuis, rende ze me voorbij en pakte het klokhuis. Tot mijn verbazing at ze het helemaal op. Stomverbaasd bleef ik staan en vroeg haar heel voorzichtig: ‘Vind je dat niet vies?’ Iemand anders heeft daar ook aan gegeten en heeft het hier in de vieze goot gegooid, moet je niet opeten hoor meisje dat is heel ongezond.’ Heel lief en zachtjes zei ze: ‘Wij krijgen nooit appels, kan mama niet betalen en de juf zegt dat je veel fruit moet eten omdat daar veel vitamientjes in zitten. Anders word je ziek.’ Wat bekroop mij veel verdriet. Dat kleine meisje. Ik dacht: ‘Ja, voorlichting over eten en vitaminen krijgen ze wel, maar of ze het ook echt binnenkrijgen, wordt dáár bij stilgestaan?
Carolus Olivier, Velsen-Noord
in een donkerlange mantel
loop ik door de straten van het leven
om soms wat te kopen en soms wat te geven
want de wereld is zo slecht nog niet
in een donkerlange mantel
loop ik in gedachte naar de bushalte
om de laatste bus te nemen
zie daar een junk het leven vergeten in de roes van de nacht
want ach ja de wereld is zo slecht nog niet
in een donkerlange mantel
loop ik de bus in en zie de chauffeur met een pas geslagen blauw oog
ga zitten op een opengewerkte stoel
door vandalen met messen bewerkt
maar och de wereld is zo slecht nog niet
in een donkerlange mantel
stap ik uit en loop onder een brug
open mijn jas en haal het gestolen etenswaar tevoorschijn
ik weet dat ik moet overleven
ja, deze wereld is zo slecht nog niet
de nachtdichter
____________________________________________
Het boek is tot stand gekomen na een publieke oproep, waarop honderden mensen reageerden. Het bevat zo'n driehonderd verhalen van mensen die in Nederland armoede ervaren of het om zich heen zien en er iets aan willen doen. Wil je er aan meewerken dat dit boek verschijnt? Er zijn voorinschrijvingen nodig om de drukkosten te betalen. Maak 23 euro over op 677638817 t.n.v. J.C.A. Razenberg te Rhenen. Vermeld duidelijk je naam en adres en het boek wordt zodra het gedrukt is bij je thuisbezorgd.
Hieronder voorproefjes van het boek en de oproep van initiatiefnemer Jan Razenberg, die nog bedrijven zoekt om het boek te sponsoren.
___________________________________________
Rhenen, 16 oktober 2008
Betreft: Boek over armoede in Nederland.
Geachte Mevrouw, Mijnheer,
Mijn naam is Jan C.A. Razenberg. Ik ben auteur van een aantal boeken en initiatiefnemer van het boek: DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE
Uitgebreide informatie over mij kunt u desgewenst vinden op mijn website: www.janrazenberg.nl
Omdat ik in mijn dagelijks leven steeds vaker werd geconfronteerd met veelal verborgen armoede in Nederland, heb ik in april van dit jaar een oproep op internet geplaatst met de vraag of mensen, die armoede van dichtbij kennen, hun ervaringen op papier wilden zetten voor een boek over armoede in Nederland.
Binnen drie maanden was de oproep bezocht door ruim 20.000 mensen en nu, een half jaar later, ligt er een manuscript van 400 boekpagina's, met ruim driehonderd veelal hartverscheurende verhalen over armoede in Nederland.
Bijgaand treft u enkele previews uit het boek aan.
In de oorspronkelijke oproep, die u in bijgaand voorwoord aantreft, heb ik aangegeven dat het boek zal worden aangeboden aan de leden van het Koninklijk Huis, de leden van de Regering, de leden van de Tweede Kamer en alle landelijke media.
Noch de schrijvers, noch ikzelf verdienen iets aan het boek. De opbrengsten komen ten goede aan de voedselbanken in Nederland.
Ik richt me tot u met de vraag of u interesse heeft om, met als tegenprestatie een bedrijfsnaamvermelding in het boek, een aantal exemplaren af te nemen, dan wel anderszins het project financieel te steunen en daarmee een bijdrage te leveren aan een verdere maatschappelijke bewustwording van de veelal verborgen armoede in Nederland en door de afname van boeken bovendien de helaas nog noodzakelijke voedselbanken een steuntje in de rug te geven. Met enkele bedrijven ben ik in overleg om het boek toe te voegen aan het kerstpakket voor medewerk-st-ers en/of relaties. Ik wil u vragen om dat ook te overwegen.
Voor eventueel gewenste aanvullende informatie of voor het maken van een afspraak, kunt u me dagelijks bereiken onder telefoon nummer: 06.1207.6882 of mailen naar: info@janrazenberg.nl
Vriendelijke groet,
Jan C.A. Razenberg,
Zwarteweg 11, 3911 AP Rhenen
____________________________________________
VOORWOORD EN PREVIEWS UIT HET BOEK
'DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE':
Begin april 2008 heb ik op internet de hierna volgende oproep peplaatst:
Laatst ging ik, na eerst mijn boodschappen gedaan te hebben, onverwacht bij een vriend op bezoek. Hij schrok. ‘Ik heb niks in huis!’ Ik lachte. ‘Mijn auto ligt vol!’ Zijn ogen begonnen te glanzen toen ik het kofferdeksel van mijn auto opende. Hij liep snel terug naar binnen. Toen ik even later met zes puddingbroodjes binnenkwam, brak hij. ‘Wat is er man?’ Hij zei niets. Ik pakte hem vast. ‘Vertel nou joh!’ Hij liep naar de keuken en opende de deur van de koelkast. Behalve een pak melk was hij leeg. ‘Nee hè! Je hebt geen geld.’ Ik wilde vragen hoe dat kwam, maar wist bijtijds mijn woorden in te slikken. ‘Verdomme man!’ We hebben tien minuten zonder woorden in de keuken gestaan. ‘Waarom dacht je dat ik altijd een smoes had als jullie me vroegen om iets te gaan drinken?’ vroeg hij terwijl we naar de kamer liepen. In de auto terug naar huis heb ik als een gek gevloekt. Shit! En ik heb niets gezien. Verdomme nog aan toe! En ik maar ach en wee roepen als ik iets over armoede op tv zie. Onlangs hoorde ik dat het inkomen van onze topbestuurders vorig jaar met ruim twintig procent was gestegen en dat van de gemiddelde Nederlander met twee procent.
DIT IS MIJN STEM TEGEN ARMOEDE
Armoede is vlakbij. Als je het eenmaal gezien hebt, blijf je het zien. Overal! Ook bij jou in de straat. Ik dacht dat ik sociaal was, maar ik zag het niet. Toen onze minister president onlangs door een journaliste werd gevraagd: ‘Maar waarom zijn er dan voedselbanken?’ antwoordde hij: ‘Ach mevrouw, weet u, het valt eigenlijk wel mee.!’
Onze politici moeten, net als ik en velen met mij, wakker geschud worden.
Dat wakker schudden, dat doen we samen. Wij gaan met honderden mensen een boek schrijven over armoede in Nederland.
Dat boek krijgt als titel:
DIT IS ONZE STEM TEGEN ARMOEDE
Binnen drie maanden hadden 20.000 mensen mijn speciaal hiervoor geopende sites bij www.hyves.nl bezocht. Van deze bezoekers hebben ruim 2.500 personen zich aangesloten, van wie ruim 300 mensen een bijdrage voor dit boek hebben geschreven. Behoudens kleine tekstuele aanpassingen, inkortingen en spellingscorrecties zijn de teksten ongecensureerd geplaatst.
Ieder van jullie zal beseffen dat er, bij het leven horend, altijd verschillen tussen arm en rijk zullen zijn en blijven, maar als je het op kunt brengen om de soms hartverscheurende persoonlijke verhalen in dit boek te lezen, krab je net als ik wellicht een keer achter je oren.
Net als waarschijnlijk velen van jullie, wist ik het wel, maar dat het zo erg was, heb ik vooraf niet kunnen bedenken. Armoede in Nederland blijkt zich vooral achter gesloten deuren af te spelen. Wat dat voor deze mensen betekent, kun je in dit boek lezen, zoals je ook kunt lezen dat het om de dooie dood niet zo is dat het veelal eigen schuld dikke bult is. Als je hierover hebt gelezen zul je jezelf in het vervolg wellicht opnieuw achter je oren krabben als mensen zo over armoede in Nederland praten.
Dit boek is bedoeld voor hen die denken dat het anno 2008 wel meevalt met de armoede in Nederland en voor degenen die politiek, maatschappelijk, economisch of op een andere manier iets kunnen veranderen aan de groeiende disbalans tussen arm en rijk in Nederland.
Bijna alle schrijvers van het boek vonden het een grote stap om hun verhaal met naam en toenaam te vertellen. Toen ik een van hen, ergens halverwege de rit, vertelde over de twijfels die ik soms had of het boek wel effect zou hebben, zei ze:
‘Bestuurders en politici in Nederland weten niet wat armoede hier in de praktijk betekent Jan. Ze zwijgen erover en áls ze erover praten, lijken het wel mensen uit een andere wereld die totaal geen idee hebben over wat het is om met twee of drie kinderen van 30 of 40 euro per week je boodschappen te moeten doen. Het wordt tijd dat iedereen weet wat het in de praktijk betekent als je arm bent in dit zogenaamde rijke landje. Stuur het maar naar de hoge heren, dan kunnen ze nooit meer zeggen: ‘Ach mevrouw, het valt wel mee!’
Zoals jullie zullen begrijpen, heb ik de verhalen inmiddels meerdere keren gelezen en geloof me, ze zijn diep doorgedrongen. Meer dan ooit heb ik respect gekregen voor mensen die, veelal de wanhoop nabij, telkens opnieuw de touwtjes aan elkaar moeten knopen.
Dit confronterende boek met ruim driehonderd vaak hartverscheurende persoonlijke verhalen over armoede in Nederland in 2008, wordt aangeboden aan de leden van ons Koninklijk Huis, de leden van de Regering, de leden van de Tweede Kamer en aan een groot aantal landelijke kranten en tv programma’s.
Laten we hopen dat ook zei nog eens achter hun oren zullen krabben als ze het boek hebben gelezen en daarna aan de slag gaan om de groeiende kloof tussen arm en rijk in Nederland bespreekbaar te maken en te dichten.
Jan C.A. Razenberg, auteur
____________________________________________
PREVIEWS:
Alie Oehlenschlager, Franeker
Ik keek naar de twee gouden ringen die me zo dierbaar waren. Geërfd van mijn tante. Het ging me erg aan het hart, maar ik had mijn besluit genomen. De honger die mijn kinderen en ikzelf hadden, was belangrijker op dat moment. Ik was die ochtend bij de sociale dienst in Leeuwarden geweest en had om een voorschot gevraagd. Het antwoord was: Zolang uw uitkering niet rond is, kunt u ook geen voorschot krijgen. Ik zei: Als de uitkering rond is, hoef ik geen voorschot meer. Maar de man was niet voor rede vatbaar. Ik moest aan geld zien te komen. De koelkast was leeg en ik had al dagen pannenkoeken gebakken, dat was het enige, wat meel, maar nu was het ook bijna op. Dus stapte ik de juwelier in en vroeg of hij de ringen wilde kopen. Hij noemde een belachelijk bedragje. Ik wist dat ze meer waard waren, maar ik ging akkoord, graaide het geld uit zijn hand en snelde naar de supermarkt. Toen de kinderen thuiskwamen, kon ik ze een lekkere maaltijd klaar zetten. De jongste van zeven trok de koelkast open en riep: ‘Oh mama, er zit allemaal eten in!’ 's Avonds zat ik alleen op de bank en keek naar mijn handen. Ze leken kaal. Er rolde een traan over mijn wang. Morgen, dacht ik, dan ga ik weer naar de sociale dienst en ga ik niet eerder weg voor ik geld heb. En dat heb ik gedaan, ik ben boos geworden. Weer wilden ze me met een kluitje in het riet sturen. ‘Dan ga ik het nu stelen!’ zei ik. Met deze woorden verliet ik het pand, liep de dichtstbijzijnde winkel in. Ik pakte lukraak en zo opvallend mogelijk boodschappen en liep gewoon langs de kassa. Ik werd natuurlijk aangehouden, maar dat was mijn hele opzet. ‘Haal de politie maar!’ zei ik. Dat gebeurde ook. ‘Ik heb zeven kinderen die moeten eten,’ zei ik tegen de politie ‘en ik krijg geen voorschot.’ Mijn uitkering is nog niet rond, bel ze maar op’ en dat deden ze ook. ‘Wat had jij gedaan?’ vroeg ik die agent. ‘Precies hetzelfde!’ zei hij. Het had effect. De volgende dag kon ik een voorschot halen.
Anna van Dijk-Meertens, Veendam
Een paar jaar terug, het was op een mooie dag in de zomer, terwijl ik lekker een appeltje at, zat ik te genieten van de warme zonnestralen. In de verte hoorde ik kinderstemmen die genoten van een zwembadje dat hun moeder voor hen in de tuin had neergezet. Terwijl ik mijmerend aan mijn kindertijd dacht en hoe fijn het toch wel is om een kind te zijn, gooide ik argeloos mijn klokhuis zomaar op straat. Het belandde aan de andere kant in de goot. Mij ineens bewust van wat ik aan het doen was, stond ik op om het klokhuis weer netjes op te pakken. Plots kwam er een klein meisje aan van de overkant. Ik herkende haar als mijn overbuurmeisje dat vaak nogal teruggetrokken overkwam. Terwijl ik op weg was naar mijn weggegooide klokhuis, rende ze me voorbij en pakte het klokhuis. Tot mijn verbazing at ze het helemaal op. Stomverbaasd bleef ik staan en vroeg haar heel voorzichtig: ‘Vind je dat niet vies?’ Iemand anders heeft daar ook aan gegeten en heeft het hier in de vieze goot gegooid, moet je niet opeten hoor meisje dat is heel ongezond.’ Heel lief en zachtjes zei ze: ‘Wij krijgen nooit appels, kan mama niet betalen en de juf zegt dat je veel fruit moet eten omdat daar veel vitamientjes in zitten. Anders word je ziek.’ Wat bekroop mij veel verdriet. Dat kleine meisje. Ik dacht: ‘Ja, voorlichting over eten en vitaminen krijgen ze wel, maar of ze het ook echt binnenkrijgen, wordt dáár bij stilgestaan?
Carolus Olivier, Velsen-Noord
in een donkerlange mantel
loop ik door de straten van het leven
om soms wat te kopen en soms wat te geven
want de wereld is zo slecht nog niet
in een donkerlange mantel
loop ik in gedachte naar de bushalte
om de laatste bus te nemen
zie daar een junk het leven vergeten in de roes van de nacht
want ach ja de wereld is zo slecht nog niet
in een donkerlange mantel
loop ik de bus in en zie de chauffeur met een pas geslagen blauw oog
ga zitten op een opengewerkte stoel
door vandalen met messen bewerkt
maar och de wereld is zo slecht nog niet
in een donkerlange mantel
stap ik uit en loop onder een brug
open mijn jas en haal het gestolen etenswaar tevoorschijn
ik weet dat ik moet overleven
ja, deze wereld is zo slecht nog niet
de nachtdichter
____________________________________________
Berichten in deze discussie
-
Permalink Antwoord van Ben Koot op -
Caroline je hebt denk ik een zeer ingrijpende en waardevolle inkijk in de wantoestanden van de sociale zekerheid in Nederland samengevat. Waarom dit document niet morgen digitaal aangeboden aan de mensen die de ellende overmorgen kunnen oplossen.... de 2e kamer, clientenraden, stichting Clip en alle andere organisaties die zich bezig houden met deze zaken. daavoor is echt geen drukker nodig. Een PDF file kan ieder kamerlid zelf gratis printen lijkt me.... Daarvoor hoef je echt geen officeel boek te laten drukken in deze moderne tijd.
Via Lulu kun je een print on demand publicatie optuigen zonder noemenswaardige investeringen. http://www.lulu.com/nl/?cid=nl_brand&gclid=CLzC0urttpYCFQaT1Qod... biedt een aardige oplossing denk ik
Success
Ben Koot
http://timedesk.tumblr.com
-
Permalink Antwoord van Erik Vos op -
Heel naar. Zou ik zo'n boek kopen vraag ik mij af...Ik wordt af en toe al triest bij het aanschouwen van het journaal en het lezen van de kranten waar de crisis breed wordt uitgemeten. Het is wel goed om in beeld te brengen maar je zou er ook iets mee moeten doen. Hoe trek je die mensen uit die armoedige situatie? Wat zijn hun talenten, wat is hun passie? En ze koppelen aan mensen die hen graag willen verder helpen. Een online extentie van het boek waar sociale, creatieve en ondernemende geesten anderen meetrekken naar een betere toekomst. Een luchtkasteel of nieuw elan?
Welkom bij
sociaal ondernemen. nu!
Info
Badge
© 2009 Gemaakt op Ning door Jasper van Impelen. Uw eigen sociale netwerk oprichten
Banners | Een probleem rapporteren? | Privacy | Algemene voorwaarden
