De pagina van Ghaliya

Wie wil mee-denken met ons ?

Sinds kort maak ik deel uit van een nog informeel groepje van een 4-tal vrouwen met elk een verschillende achtergrond en een eigen visie op de islam. We hebben afgesproken om regelmatig te gaan brainstormen over de vraag hoe we een bijdrage kunnen leveren aan het overbruggen van de kloof die we dagelijks om ons heen waarnemen tussen het veilige eigen wereldje waarin veel moslim(a)s zich bewegen, en die andere wereld waarin allerlei uitdagingen liggen die maar al te gauw ter zijde gelegd worden onder de dreigende blik van ouderen die zich niet kunnen voorstellen hoe zoiets nuttig kan zijn.

De reden van deze actie-schuwheid ligt volgens ons voor een deel in het feit dat veel van die op zich goedbedoelende mensen geen toegang hebben tot moderne literatuur waarin ook moslims in staat blijken tot zelf-kritiek. Een andere reden is waarschijnlijk dat de goede aanpak van de moderne uitdagingen niet zomaar kant-en-klaar in de oude bronnen waar deze mensen hun levensstijl op baseren, terug te vinden is. Een groot probleem voor wie zich bij elke vingerbeweging wil verlaten op wat de profeet sws 1400 jaar geleden als de meest eerbare leefwijze voorschreef.

Wie durft hierin mee te denken ? Er liggen bergen ongebruikt talent verscholen in al die mensen die zich uit welgemeende angst om iets verkeerds te doen of iets aan te pakken waarvoor ze onvoldoende steun om zich heen ontwaren, beperken tot een levensstijl die eerder frustrerend dan voldoening gevend kan genoemd worden, en dan ook kan leiden tot depressie, agressie, psychosomatische verschijnselen en zo meer. Resultaat: de dokters, fysiotherapeuten etc. krijgen het super druk met patiënten die ze alleen lichamelijk behandelen (de makkelijkste oplossing), terwijl die alsmaar verder wegzakken in een bodemloze put waarin ze al niet meer naar boven durven te kijken, ervan overtuigd als ze zijn dat een helpende hand van de andere kant puur wishful thinking (en misschien wel haraam) is. Een pleister op de wond, maar van echt vooruitgaan is dus voor een steeds belangrijker wordend deel van de maatschappij nog geen sprake.

Hoe kunnen wij dan verwachten dat de dingen verbeteren ? Als wij die zien wat er aan de hand is al niets durven te doen, aan wie moeten we het (= de toekomst van onze "samen"leving) dan wel overlaten ? Of gaan we liever zitten klagen, zoals het overgrote deel van de bij-de-pakken-zitters doet ? Even je hart luchten over een situatie die je beklemt, o.k., kan best gezond zijn - heel gezond zelfs, als je echt luistert naar wat je zelf zegt en er ook positieve actie op durft te ondernemen ! (Handige tip: als je jezelf erop betrapt dat je al 3 keer over hetzelfde hebt zitten te klagen, dan is de tijd voor aktie gekomen, anders val je voordat je het zelf in de gaten hebt in de "eeuwige klagers"-categorie)

Met andere woorden: alle op gezamenlijk te boeken vooruitgang gerichte ideeën zijn welkom, scheldpartijen c.q. uitingen van de aard "dan moeten ze maar verhuizen" zijn dat niet.

Ghaliya